Hoogbegaafdheid

Hoogbegaafdheid is in sommige gevallen makkelijk te herkennen. Kinderen leren zelf lezen, ze doen alles moeiteloos, presteren goed en halen goede resultaten op school.

Naast deze kinderen is er een grote groep hoogbegaafde kinderen die het niet laten zien. Ze aarden niet op school, snappen niet hoe (en vaak ook waarom) ze iets moeten leren. Presteren niet zoals je zou verwachten. Zijn niet te motiveren. Het enthousiasme dat ze als peuter/kleuter hadden, dooft heel langzaam uit…..

Als ouder heb je dan een uitdaging. Vaak besef je wel dat je kind best slim is, maar denk je niet direct aan hoogbegaafdheid. Hoe kan dat nu als een kind niet goed presteert op school? Deze kinderen zijn vaak creatief hoogbegaafd. Dan leer je niet op de schoolse manier, maar meer ervaring, door observeren. Alleen een goede tester zal de diagnose hoogbegaafd kunnen stellen.

Vaak is hoogbegaafdheid erfelijk. Mocht je twijfelen, kijk dan eens binnen de familie. Naar opleidingsniveau, maar vooral ook naar vroege uitstromers en ondernemers. Vaak worden dan veel patronen duidelijk. 

In de praktijk

In mijn praktijk komen vaak kinderen waar de intelligentie en de resultaten niet in verhouding zijn. “Het zit er wel in maar het komt er niet uit.” Dat weten ze zelf ook wel, maar ja, hoe zet je jezelf aan?

In het kader van reflexen is het zo dat deze kinderen vaak extreem goed ontwikkelde spiegelneuronen hebben. Hoezo oefenen? Gewoon observeren tot je het kan. Waar een ander kind met leren lopen minimaal 283 keer op zijn billen valt, wacht het hoogbegaafde kind vaak tot hij het kan. En gaat het niet op de gewone manier, zoals kruipen, dan kom ik er wel op een andere manier. Op zich best praktisch, maar ons zenuwstelsel heeft die 283 keer oefenen nodig om te kunnen rijpen. Anders worden basisbewegingen niet, of moeilijk, geautomatiseerd.

Door die manier van leren blijven er vaak reflexen actief. Je ziet dat ook aan sommige kinderen, ze lopen een beetje houterig. Of ze kunnen hun veters nog niet strikken. Kunnen geen bal vangen. Dat je denkt: “Hoe dan?”

Binnen mijn praktijk heb ik veel succes met reflexintegratie. Het proces van herkenning en erkenning dat ze dus éigenlijk best wel slim zijn is mooi om te volgen. Dat doet wat met het basissysteem van veiligheid. Ondertussen werk ik aan de reflexen zodat ze steeds beter kunnen automatiseren, vaak is dat de basisoorzaak waar ze op vastlopen.